Scherpe tanden ontbloten zich. Een gevaarlijke grijns laat zien dat mijn tegenstander weet waar hij mee bezig is. Boven alles ben ik gewoon bang. Het euforische gevoel van een paar dagen geleden is compleet verdwenen. Nu sta ik hier hulpenloos met een bek vol scherpe tanden waar ik mij op dit moment geen raad mee weet. Eigenlijk wist ik dat al eerder niet, maar nu wordt het mij toch op een pijnlijke manier duidelijk hoe onhandig en sullig ik overkom in zo’n groot en log lichaam. De ogen, zo fel. Even lijkt het alsof ik er door aangetrokken voel, er door wordt gehypnotiseerd. Het beest voor mij lijkt wel op z’n minst enkele malen groter dan ik en zou mij binnen enkele seconde met de grond gelijk kunnen maken.
Een harde brul komt er uit de bek van het donker groene beest dat voor mij staat, en dan neemt de schrik nog meer bezit van mijn lijf. Het beest nadert mij in een vlotte draf. Nog voor dat ik mij kan verbazen over de snelheid van het immens grote beest, word ik met een tik van de staart met een smak tegen de grond gewerkt.
De stilte heerst. Ik durf mij niet te bewegen, zelfs de omgeving besturen op mijn reusachtige tegenstander is mij nu te veel.
Rustig en stil blijf ik liggen. Er lijken minuten te verstrijken, zo niet meer dan dat. Ik voel een lading aan vermoeidheid over me heen vallen. En voor ik het weet heeft de slaap mij te pakken en duizel ik in een diepte van onwetenheid.

Nog suf van mijn bizarre nacht kijk ik om mij heen. Ik zit in een wederom in de bibliotheek van deze hoeve. Daar waar ik gisteren ook zat samen met Emanuel.
Eindelijk weet ik de naam van die ouwe. Het geeft mij eindelijk rust om te weten met wie ik te doen heb; de beschermheilige van de draken.
Hij was blij mij op tijd gevonden te hebben, zei hij. Hij was bang mij kwijt te zijn, zo zei hij ook. En wat hij ook nog zei is dat ik hier veilig ben in deze hoeve.
Ik zal om moeten leren gaan met mijn krachten, niet weglopen voor wat ik ben en het gewoonweg accepteren zoals het is. Emanuel maakte er gisteren een mooi verhaal van, vol met hoop en toekomstperspectief. Het klonk dan ook als muziek in mijn oren. Maar vannacht viel dat allemaal in duigen. De mooie woorden van Emanuel vloeiden als een leven uit mijn lichaam.

De deur wordt geopend en Emanuel wandelt de ruimte binnen met een vrouw die net zo oud kan zijn als ik. Groene ogen kijken mij vriendelijk, maar doordringend aan. Ik zie twinkeling van herkenning in haar ogen.
‘Mag ik je voorstellen aan Rebecca,’ Emanuel duwt de vrouw met haar korte blonde haren voorzichtig mijn kant op. Rebecca steekt haar hand ferm mijn kant op.
‘Bedankt voor de educatieve nacht. Ik voel mij echt gewaardeerd. Ik kan mij niet herinneren dat dit de afspraak zou zijn. Ik kan mij eerder iets herinneren over gecontroleerd transformeren. Meer niet.
Ik sta op want ik voel dat mijn mening per direct geschoffeerd zal worden met een tegen argument. Het is goed voor je ontwikkeling, hoor ik de woorden op mij afvuren. Maar nog voordat ik het zover laat komen loop ik de kamer, die men hier bibliotheek noemt, uit.
Zoveel nieuwe informatie, een nieuwe wereld voor mij. Het enige wat ik nu even wil is rust. Want ik weet dat na afgelopen nacht er nog meer en heftigere dingen op mij af zal komen. En daar wil ik ruimte voor maken om het te kunnen incasseren.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *