Het leven gaat gewoon door. Alleen is het allemaal niet meer zo gewoon als je zou denken. Er vallen heel wat gewoontes weg en daarvoor moeten nieuwe gewoontes voor worden aangemaakt. Een overlijden, ook al is deze verwacht en met het besef dat de dood soms waardiger is dan het leven zelf, blijft er toch een verdriet en een gemis bestaan.
Mijn vader is inmiddels al weer zo’n tweeëneenhalve maand geleden overleden. Maar als ik terugkijk besef ik dat ik de dagen voor zijn dood zwaarder vond dan de dood, de voorbereidingen en de begrafenis zelf. Met de begrafenis, de liedjes die er toen gedraaid zijn en met wat er gesproken is tijdens de dienst wordt er op dat moment pas een rouwproces in werking gesteld.

Herinneringsbijeenkomst
De uitvaartondernemer, die de begrafenis van mijn vader begeleidde, heeft voor het eerst een herinneringsbijeenkomst georganiseerd. Deze dienst hebben mijn moeder en ik bijgewoond met nog verschillende andere mensen die een dierbare moeten missen.
Deze dienst werd een mooi geheel door gedichten die werden voorgedragen en nummers die ten gehore werden gebracht. De namen van onze dierbaren werden opgenoemd en daarbij was er een gelegenheid om een kaars aan te steken.
Een mooi moment om het verdriet en het gemis een plek te gaan geven. Ondanks dat ik weet dat die er altijd wel zal blijven, hoop ik dat de scherpe randjes zullen vervagen.

Gedachteniszondag
Ondanks dat ik goddeloos door het leven ga, heb ik de speciale kerkdienst bijgewoond die was georganiseerd door de kerk van mijn ouders. Een speciale kerkdienst, een gedachteniszondag, waarbij de overledenen werden herdacht.
Beide herdenkingsdiensten hebben mij goed gedaan en geven mij een houvast in het proces van verwerken.
Maar vooral om te herinneren van dat wat is geweest. De mooie herinneringen die niet verloren zullen gaan.
Zoals je hebt kunnen lezen in mijn blog “een onbeschrijfelijk verlies” zal ik de herinneringen levend houden door ze aan Olivier te vertellen.
De dood is dan wel definitief, maar het is niet het einde. Want zolang er gesproken wordt over de mensen die ons ontvallen zijn, zullen ze nooit echt weg zijn.

Mijn vader in de krant
Zo ben ik dankbaar dat journalist Sjaak van de Groep van AD Amersfoortse Courant in zijn rubriek “van wieg tot graf” aandacht schonk aan mijn vader. Een mooi verhaal dat terugblikt op het leven van mijn vader. Een herinnering om te koesteren en iets moois om later aan Olivier te laten lezen.
Steeds meer besef ik dat de dood van mijn vader echt definitief is, onomkeerbaar. En dat besef doet echt nog wel even pijn. Maar ik koester de herinneringen en ik hoop door al die herinneringen, het artikel in de krant, de foto’s en alle verhalen dat het einde nog lang niet in zicht is. En als Olivier naar de foto’s van zijn opa kijkt of als iemand ernaar vraagt, dat hij dan trots alle fijne en mooie verhalen kan vertellen over zijn opa die hij toch nog even gekend heeft… Al was het maar 5 maanden.

Liefs,
Corine

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *