Olivier is inmiddels ruim 10 weken oud en in die tijd heb ik mij kunnen ontpoppen als een echte moeder. Natuurlijk ben ik onwijs trots en zou ik niets anders meer willen. Maar om je toch ook de waarheid te vertellen, het was niet altijd even gemakkelijk.

Het begon met de borstvoeding, of eigenlijk het niet geven daarvan. Al snel bleek dat mijn lichaam geen zin had om (voldoende) borstvoeding te produceren om onze kleine man in zijn behoefte te voorzien. Al snel heb ik de beslissing gemaakt om maar volledig over te gaan op het geven van kunstvoeding. En dat werkt prima voor Olivier.
En dan was er nog het wennen aan de zorg voor een volledig afhankelijk mannetje. Het uitzoeken wat hij nu wil bij elke geluidje. En daarbij heeft Dunstan babytaal mij enorm geholpen. Maar er waren ook momenten dat ik het even niet meer wist. Maar langzaamaan leer ik mijn zoon kennen. Wat hij wil, wat hij prettig vind of wat hij juist niet wil.
Een mooie weg om samen te bewandelen, maar soms ook frustrerend. Ik, als volwassen vrouw, kan mijn gevoel, mijn gedachtegang tot uiting brengen met woorden. Maar zo’n kleinte kan dat niet met woorden en maakt alleen maar gebruik van babytaal, huilen.

De mening van andere mensen
Inmiddels kan ik wel zeggen dat ik gewend ben aan dit nieuwe leventje, maar dat was nog niet zo gemakkelijk om te komen waar ik nu ben. De eerste weken voelden erg onzeker aan. Ik was opzoek naar wat ik voor mijzelf als prettig ervaar en Olivier moest ik nog helemaal leren kennen. Ik heb hem wel 9 maanden bij mij in mijn buik gedragen, maar nu kon ik hem pas echt leren kennen. We moesten nog op elkaar ingespeeld worden. En aangezien dit mannetje mijn eerste kind is, begon ik helemaal vanaf nul.
Al tijdens de zwangerschap hadden veel mensen een mening en gaven ongevraagd advies. Terwijl ik niet de persoon ben om zonder voorkennis in het onbekende avontuur te springen. Dus voelde ik mij hoogst ongemakkelijk wanneer iemand mij de les probeerde te lezen. Maar ik leerde al snel dat het principe ‘het ene oor in en het andere oor uit’ maar snel moest toepassen en verder mijn eigen weg hierin te bewandelen. En zo gebeurde het ook in de eerste weken na de geboorte van Olivier. Terwijl ik toch zoiets had: “Laat ons met rust.”
Ik zat in het proces om mijzelf te vinden in deze nieuwe rol en dat op mijn manier te kunnen uitoefenen. En de enige manier om dat te doen was te luisteren naar mijn gevoel, het moedergevoel. En dat is voor iedereen anders. Niemand kan in mijn schoenen staan en mij vertellen hoe ik het beste mijn zoon kan opvoeden volgens een bepaalde opvatting.
Ieder heeft zijn eigen opvatting, handigheidjes en methodes om een kind groot te brengen. En ieder heeft het recht om dit ook te delen met een ander, maar uiteindelijk ben ik degene die bepaalt wat er met mijn zoon gebeurt.

Je eigen gevoel
Er is inmiddels één ongevraagd advies die ik zeker de moeite waard vind en die wil ik jou ook meegeven; luister naar je eigen gevoel, je moedergevoel.
Ik heb geleerd mijn gevoel te volgen, het moedergevoel. Een leuke extra vaardigheid die ik sinds de geboorte van Olivier heb kunnen ontwikkelen.
En dan kan de hele wereld vinden wat ie wil, maar mijn gevoel is de leidraad voor de opvoeding van deze kleine kerel.
Je moedergevoel, de liefde die je hebt voor je kleintje en je gezonde verstand vormen een stevige basis voor een veilige haven.
En ik heb het geluk dat ik iemand naast mij heb staan, iemand die mij steunt en op dezelfde manier in het leven staat als ik. Iemand die zichzelf oprecht een goede vader kan noemen. En samen ontdekken we een hele nieuwe wereld, die in eerste instantie misschien lastig, eng en heel ver weg lijkt. Maar ons kennende zijn wij aardig op de goede weg een bikkel van een kerel de wereld in te sturen die met onze liefde en kennis het zeker nog ver gaat schoppen.
Ik heb vertrouwen in mijn kleine mannetje, maar vooral vertrouwen in ons als ouders. Een nieuwe wereld is voor ons opengegaan en met volle moed ga ik die tegemoet.

Corine

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *