De zwangerschap is bijna ten einde. De laatste loodjes wegen oprecht het zwaarst. Dat kan ik in dit geval zeker beamen. Ik geniet nu heerlijk van mijn zwangerschapsverlof. Heerlijk mijn eigen ding doen. En dat natuurlijk op een aangepast tempo van een zwangere vrouw. In volle verwachting van een nieuw leven, wacht ik nieuwsgierig af. Hoewel ik ook die ongemakken van de zwangerschap wel zat begin te worden. De bewegingsvrijheid, moeite met slapen. Het begint mij nu eigenlijk botweg mijn strot uit te komen.

Hoe gaat het nu met mij, de zwangerschap en de baby?
Sinds het nachtje in het ziekenhuis (hier kan je er meer over lezen) is er niks geks meer gebeurd. Er zijn geen rare dingen uit het onderzoek gekomen. En met de kleine man en mij gaat het goed. Meneer trappelt nog lekker in het rond in mijn bolle buik. Hoewel ik wel merk dat voor hem de ruimte in mijn buik heel wat minder is geworden nu het einde nadert. Zijn trapjes in mijn buik zijn op het moment tot een ware kunst verheven. Golvend gaat mijn buik geregeld op en neer. Alsof er een echte kickbokswedstrijd aan de gang is. En onwillekeurig treft hij ook nog rake plekken die voor mij toch aan de grens van pijnlijk worden ervaren.

Het vooruitzicht
De bevalling is het vooruitzicht. Ik zie er tegen op, maar ik kijk er ook naar uit. Een dubbel gevoel.
Omdat ik graag de touwtjes in handen heb en vooraf dingen uitgestippeld wil hebben (echt spontaan kun je mij niet noemen) zie ik er vooral tegen op, omdat ik niet weet wat ik kan verwachten. Geen enkele bevalling is hetzelfde, dus inlezen heeft ook niet echt zin. Ik heb mij wel laten informeren over de mogelijkheden en de globale gang van zaken. Maar meer lukt gewoon niet. Ik kan wel alle mooie verhalen of alle horror belevingen gaan lezen, maar dat schiet niet op. Geen enkele bevalling is immers hetzelfde.
Maar ik zie er ook naar uit. En dan met name als het zware gedeelte achter de rug is en we onze kleine man eindelijk mogen bewonderen en vast mogen houden.
Ik kan je nu al zeggen dat ik verliefd ben en een onvoorwaardelijke liefde voel voor iemand die ik niet eens ken. De mooiste blind date van mijn leven. En dan verdwijnt alles ineens als sneeuw voor de zon. De pijnlijke trapjes in mijn buik, de ongemakken van de zwangerschap en de bevalling lijkt dan ineens niet meer te zijn gebeurt.

Corine

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *